Dijitalde küçük bir tur atalım. Bir marka açılıyor: ürün fotoğrafı. Bir paylaşım daha: ürün fotoğrafı. Bir kampanya: tahmin et… yine ürün.
Sorun şu değil: Ürün kötü. Sorun şu: Sürekli aynı cümleyi bağırarak söylemek.
Kimse bir masada oturup 20 dakika boyunca “ben çok iyiyim” diyen biriyle arkadaş olmak istemez. Markalar da bundan muaf değil.
“Bak Bu Ürün Çok Güzel” Demekle Olmuyor
Bir ürün göstermek, bilgi vermektir. Ama bilgi, tek başına kimseyi heyecanlandırmaz. Kimse sabah uyanıp şunu düşünmez: “Bugün harika bir ürün bilgisi görsem ne güzel olur.”
İnsanlar kendileriyle ilgili bir şey görmek ister. Kendi hâlini, kendi derdini, kendi anını. Ürün tek başına bunların hiçbirini anlatmaz; sadece orada durur.
Bazı Markalar Az Konuşur, Çok Anlatır
Dikkat edersen bazı markalar vardır:
- Her yerde değillerdir.
- Sürekli bağırmazlar.
- Ama görünce tanırsın.
Çünkü anlattıkları şey sadece ne sattıkları değil, nasıl bir yerde durduklarıdır. Onları hatırlatan şey ürün değil, bıraktıkları histir.
İnsan Beyni Broşür Gibi Çalışmaz
İnsan zihni; “Bu ürün şu özellikteymiş, not aldım” şeklinde çalışmaz. Zihin daha çok şu tepkileri verir:
- “Bu bana tanıdık geldi.”
- “Bu bana iyi hissettirdi.”
- “Bu sanki bana hitap ediyor.”
İşte tam burada markalar ayrışır.
Her Şeyi Anlatmaya Gerek Yok
Bazen en güçlü mesaj, yüksek sesle söylenmeyendir. Bazı markalar ürünü anlatır; bazıları ortamı, anı, hissi gösterir. İkincisi ürünü saklamaz ama merkeze de koymaz. Ve garip bir şekilde, insanlar ürünü daha çok merak eder.
Dijitalde Asıl Soru Şu
“Bizi görecekler mi?” değil. Asıl soru: “Bizi gördüklerinde bir şey hissedecekler mi?”
Cevap hayırsa, daha çok paylaşmak da bu sorunu çözmez.
